Pagina's

17 januari 2017

Slow Fashion, 5 jaar later


Beste vrienden, we worden oud. 

Het is al weer vijf jaar geleden dat ik deze blog postte over snelle versus trage mode. Het enige lichtpuntje aan die vervlogen jaren is dat snotneus Renée dan toch op één vlak nog altijd gelijk heeft. Buiten beschouwing gelaten dat ik niet Audrey's, maar eerder Katharine Hepburns kleerkast wil plunderen, sta ik nog achter elk woord.

Even recapituleren:

Fast fashion, de huidige mainstream mode-industrie, steunt op geglobaliseerde massaproductie waar ontwerpen in slechts enkele weken al terug te vinden zijn in de kledingschappen voor een scherpe prijs. Niet alleen wordt hierdoor overconsumptie gestimuleerd, maar ook wegwerpgedrag door de trendgevoeligheid van de stuks.

Fast fashion komt dus met een verborgen prijskaartje voor zowel het milieu als de textielarbeiders. Als jij er niet voor betaald hebt, heeft iemand anders dat gedaan met veel te lange en onderbetaalde werkuren.

Slow fashion daarentegen zet zich af van het blindelings volgen van de trends. De beweging staat voor het creëren van hoogwaardige producten op een duurzame manier. Ze moedigt langzamere productieschema's, eerlijke lonen, een kleinere ecologische voetafdruk en - idealiter - zero waste aan.

Kiezen voor kwaliteit boven kwantiteit. Slow fashion scoort hoog als het gaat om goede kwaliteit en lange levensduur. De seizoensoverstijgende items zijn bovendien onderling eenvoudig te combineren én makkelijk te mixen met meer uitgesproken, trendgevoelige items.

Want hé, het is oké om soms kleine extra's te begeren die we niet per se nodig hebben. Zolang we bij deze aankopen maar op een bewuste en respectvolle manier rekening houden met de omstandigheden waarin ze zijn ontworpen en gemaakt, en of ze ons leven verrijken of louter een toevoeging worden bovenop de stapel met dingen die we nooit zullen dragen.

Bewuste mode all the way! En ik ben gelukkig niet de enige die er zo over denkt. In de laatste jaren is er een echte slow fashion movement op gang gekomen. Boeken als Overdressed: The Shockingly High Cost of Cheap Fashion en documentaires als The True Cost tonen een kijk achter de schermen (lees: kinderarbeid en ingestorte textielfabrieken) van al die trendgevoelige bloesjes en jurken die voor de prijs van een cappuccino in de winkelrekken hangen. Eyeopeners!

Consumptie, in welke vorm dan ook, is krachtig. Het staat gelijk aan stemmen met je geld. Kies er dus voor je geld te geven aan duurzame items die zeggen: "Ik geef hierom. Ik wil mijn steentje bijdragen en ben bewust van mijn aankopen."

Murielle Scherre, lingerieontwerpster van La Fille d'O, slaat de nagel op de kop met:
"Net zoals met vrienden wordt het met kleren alleen maar beter als je bewust kiest waar je tijd en energie in steekt. Verspil je tijd dus niet aan mensen of kleren die je eigenlijk niet interesseren."

10 januari 2017

De Illusie van Productiviteit


Nadat ik vorige week het statuut van meubilair ontving in de koffiebar om de hoek, heb ik het deze week. Zo. Druk.

Een week met de vingers draaien, gaf me gisterenochtend de energie om weer in actie te schieten.* Zo zijn bij deze al mijn schoenen weer opgeblonken, is er een weekmenu opgesteld om mij vooral niet aan te houden en heb ik het organisch gegroeide beveiligingssysteem op mijn terras naar de glascontainer gesleept.

Daarnaast ben ik voor de honderdste keer weer gestart met Kayla Itsine's BBG programma, zit de koelkast weer volgepropt met lekkers, is mijn haar gewassen, mijn cv nog wat bijgeschaafd en heb ik zelfs gestudeerd voor mijn Franse les op woensdagavond (en ik haat Frans dus een schouderklopje is echt wel verdiend).

We negeren de drie aflevering Suits op Netflix en wauw, zo'n productieve dag.

Met de gedachte dat ik dit allemaal tot voor kort deed in combinatie met een veertigurige werkweek, besluit ik: het leven van de werkende mens is zwaar. 

Evenveel uren in een dag als Beyoncé, maar laten we eerlijk zijn, de kans is gering dat queen B zelf haar schoenen schrobt.

Voor de rest zijn er drie sollicitatiegesprekken ingepland deze week en ik ga zo meteen vertrekken om te gaan speeddaten.

Met werkgevers, mama, geen potentiële schoonzonen.

Adem in. Adem uit. 


---------------------------------------
* Een serieus geval van zeer traag opladende batterijen post-feestdagen

3 januari 2017

Twintig Zeventien

Het valt niet te ontkennen, 2016 was geen aardig jaar voor de wereld. 

Maar zeggen we dit niet over elk jaar? 

De uitdrukking “Het jaar **** was verschrikkelijk” voelt zich perfect thuis in het rijtje van “met de jeugd van tegenwoordig valt niets meer aan te vangen”.

Alsnog, is er iemand triest om 2016 te zien gaan?

Ik dacht van niet.

Maar wat gebeurd is, is gebeurd. Het belangrijkste is: we er nog zijn. We hebben het gehaald. Levend en (voor het grootste gedeelte) wel. Dit hoeft echter niet betekenen dat ons 2017 op goede voet te beginnen, we ons massaal moeten inschrijven bij de fitness (om na een maand vol schuldgevoelens terug bank te hangen na een 10 uur durende werkdag), enkel smoothies als ontbijt te drinken (buikpijn van de honger na één uur) en/ of dagelijks de economische rubriek van de Tijd te doorploeteren (zzzzz).

In dramatische tijden als deze lijkt het me niet van levensbelang je een nieuwe taal eigen te maken (met uitzondering wanneer je solliciteert, dan moet je minstens 3 talen perfect beheersen), je volledig te beheersen als het gaat om puistjes (uit-knij-pen) of eindelijke een halt te roepen aan je uitstelgedrag. Oogrol voor 8 uur slaap per nacht, geen sociale media meer een uur voor het slapengaan en smokey eyes. ((Oogrol naar zij die mij wijzen op te veel tussen haakjes schrijven.))

Laten 2017 zien als een frisse start, een leeg blad, een reset… zoals wanneer je doodgaat in een video game maar nog 2 levens hebt.

(Too graphic?)

Je kan starten met elke dag 10 minuten te mediteren als dat je rust bezorgt, koffie links te laten staan omdat een wit gebit belangrijker voor je is dan een kopje vloeibaar goud - maar misschien kunnen we als grote thema van onze voornemen voor 2017 ervoor kiezen simpelweg lief te zijn voor onszelf. Bewust zijn van onszelf en onze omgeving in plaats van steeds meer te verwachten.

“Genieten van de kleine dingen des levens,” zoals ons bomma het zou zeggen. Vrienden. Een hernieuwd geloof in de mensheid. Rust. Tevredenheid. Gezelligheid. Koffie. Doen wat goed voelt in plaats van doen wat juist lijkt.

Overvloed in een paar sleutelgebieden (liefde, vriendschap, levenservaringen), meer eenvoud op andere vlakken. Voor wat het waard is, de meeste van ons deden het best oké in 2016.

27 december 2016

Zondagse liefde-voor-allen maandag

Mijn "zondagse maandag" kreeg deze week een dubbele betekenis: 1) werkloosheid, dagen van de week, the usual bla, 2) tweede kerstdag. 

Hoewel iedereen zijn weekend volgepland stond met zich haasten van het ene naar het andere familiefeest, heb ik het op één rustige avond thuis met de ouders gehouden en voor de rest heel veel me-time en Netflix documentaires. Don't feel sorry, stiekem zijn jullie heel jaloers over het feit dat ik geen zatte/ racistische/ patriarchale praat* heb moeten aanhoren. 

Het leuke gedeelte aan mijn kerstavond stopte daar trouwens niet, nee, bovendien kon ik ook genieten van een overheerlijk vegan (afhaal)driegangenmenu. Shout out naar al die vegetarische/ vegan eetgelegenheden die het afgelopen jaar als paddenstoelen uit de grond schoten. 

Zaterdagavond was er geen plek meer voor dessert dus zondag en maandag stonden ontbijt en lunch gelijk aan chocoladetaart. 

Naast zeer lekker, ook vegan! 

Wat mij - naast de hoeveelheid voedsel er plotseling in een maag past - altijd verbaast tijdens de feestdagen is hoe vredelievend iedereen wordt in deze periode. Iedereen draagt zijn steentje, of beter gezegd zijn centje bij aan een goed doel. En ik zal de laatste persoon zijn die hier iets tegen heeft. 


Maar.*** 


Elk jaar doden we miljarden en miljarden dieren louter en alleen voor ons welbehagen, en wij willen "vrede op aarde?" Is vrede op aarde dan niet voor alle levende wezens, niet alleen de mens? 

Ja, het is waar dat de mens al duizenden jaren dieren eet, maar vandaag de dag, is het voor veel mensen in de wereld**** absoluut geen noodzaak meer om dieren te eten om te overleven. Wij veroorzaken, als het menselijk ras, dagelijks massaal lijden aan andere levende wezens. En dat lijden is volledig overbodig. 

Van een zeer jonge leeftijd leren we te houden van dieren en anderen te reduceren tot voedsel. We worden geboren in een onzichtbaar geloofssysteem dat ons conditioneert te compartimenteren als het op dieren aankomt. Het conditioneert ons om over bepaalde dieren te denken als eetbaar (🐄🐂🐖🐑🦃🐓🐗) en andere dieren als oneetbaar (🐩🐈🐕🐅🐆🐋). Noem het carnisme.

Een manier waarop carnisme onzichtbaar wordt gehouden, is door het niet te benoemen. Als we het geen naam geven, kunnen we er niet over nadenken, dus kunnen we het ook niet in twijfel trekken. Als we het bovendien niet zien, wordt het eens te makkelijker om de mythe dat er geen probleem is in stand te houden. 

"If slaughterhouses had glass walls, everyone would be vegetarian." - Paul McCartney
Zo tonen we afkeer/ verzet/ spot tegenover de informatie van diegenen die ons willen helpen een kritische blik te werpen op carnisme.  If you shoot the messenger, you don't
 have to take seriously the implication of their message💐🔫.

Zou ik jullie daarom op deze mooie dinsdag - na een weekend gevuld met wild en kreeft - mogen vragen even stil te staan met wat er op jullie bord ligt? Stop met het blindelings volgen van het systeem. Stel vragen. Zoek informatie. Show awareness. Heb medelijden. Door te stemmen met je euro, door vlees en vis vaker links te laten liggen en meer te kiezen uit het overheerlijke aanbod aan plantaardig voedsel, zeg je nee tegen uitbuiting in de veeteelt en al de verwoesting die ze veroorzaakt op onze planeet. 

Al die mega schattige biggetjes, kuikentjes, kalfjes en hun ouders zullen u dankbaar zijn✌🏻.

Geen inspiratie?

---------------------------
* Doorstreep wat niet past.**
** Ik schat de kans echter hoog in dat er niet veel doorstreept hoeft te worden.
*** Jullie voelen het aankomen, vandaag haal ik mijn wijzend vingertje boven. 
**** Waag het om over de inuit te beginnen.